بالاخره تونستم یه جملاتی از تو کتاب معبد سکوت انتخاب کنم و اینجا بنویسم برای تفکر

200 صفحه از 670 صفحه کتاب رو خوندم و دلم نمیخواد اصلا تموم بشه... شبیه کتب مقدسه برام که احتمالا بعد از اتمامش دوباره و دوباره بخونمش

این جمله ها رو نوشتم تا خودم بیشتر بهش فکر کنم

 

 

لازم است هر انسان زندگی خویش را شکوفا سازد


هر روح آدمی باید بیاموزد که زندگی و هستی را بیان کند و معنا ببخشد مفهوم آن را دریابد و از مرکز حیاتی خویش شروع به درخشیدن کند

 

زیرا تمام دلیل زندگی و هدف حیات در افتخار و امکانی ظاهر می گردد که به انسان ارزانی شده تا بتواند خویشتن الهی و باطنی خود را بیان کند و تحقق بخشد

 

 

حالا شما ببنین ما از بچگی چقدر نقاب رو نقاب به چهره زدیم و چقدر از خود واقعی و الهی مون دور شدیم... اولین قدم به نظر من برای خلاص شدن از این نقاب های ضخیم و متعدد که به روحمون زدیم صداقت داشتنه صداقت با خودمون در درجه اول